كلبه هور

نمی­خواهم بگریم. دلخورم. عصبانی­ام. از همه­ی شما که چه زود می­میرید. چرا نمی­مانید؟ چرا یکی­تان نمی­گوید این مرگ زودرس از کجا سر بر می­آورد و ما را زانو به بغل به کنج تنهایی پرتاب می­کند؟ آخر این چه وقت مردن است؟ چه رنج­هایی جوانی­تان را به زانو درمی­آورد و بغل­خواب خاموشی­تان می­کند؟ رَنگها، صداها، حرف­ها، سازهای شما که آن­همه شور زندگی برآوردند، چرا مرهم شما نبودند؟ کدام درد بود که غیر مردن دوایی نداشت و مبتلای­تان گذاشت؟ چه زود، چه زود، چه زود می­میرید و چاره­یی جز گریه نمی­گذارید برایم. نه، نمی­­خواستم بگریم.

نوزده ساله بود
                فقط
که تمام چارراه­ها
                  به ایست رسیدند
و چه می­دانست
اگر تهمینه
          دربه­در راهروها و
          جیره­ی حقوق بشر شود
چاره­یی نخواهد ماند
         جز سیاه آزگار و
                          دادزار
رو با روی عکس « این آخرین عکس فرصت اوست
                            چند وطن مانده به میدان نسبتا آزادی! »

نوزده ساله بود
               فقط
که نامش را به رسانه­ها نگفت
و می­دانست شاید
          اگر  کفش­هایش را از « نه! »
                   به « نیلوفری می­خواهم برای نماز صبح » ببرد
خیابان بهشت هم
          به پزشکی قانونی می­رسد ناچار.

 نوزده ساله بود
                  فقط
که فقط
سهراب شد!