كلبه هور

نوزده ساله بود
                فقط
که تمام چارراه­ها
                  به ایست رسیدند
و چه می­دانست
اگر تهمینه
          دربه­در راهروها و
          جیره­ی حقوق بشر شود
چاره­یی نخواهد ماند
         جز سیاه آزگار و
                          دادزار
رو با روی عکس « این آخرین عکس فرصت اوست
                            چند وطن مانده به میدان نسبتا آزادی! »

نوزده ساله بود
               فقط
که نامش را به رسانه­ها نگفت
و می­دانست شاید
          اگر  کفش­هایش را از « نه! »
                   به « نیلوفری می­خواهم برای نماز صبح » ببرد
خیابان بهشت هم
          به پزشکی قانونی می­رسد ناچار.

 نوزده ساله بود
                  فقط
که فقط
سهراب شد!

1)

ساعت­ها

          لوطی نمی­شوند

تو که پیراهنم را اتو نکنی

و نخواهی

          مرگ

          کلاه از سرم بردارد.

2)

کجا؟

دو مُهر مانده تا شناسنامه­ات

                   بادبادک شود

                             یا همین بسته­های بازیافتی!

3)

زیر خط بوسه

          انسان کجاست؟

حالا بگیر گذر جمهوری

          روگذر هم داشته باشد.

پنهانم

در پیراهنم

صدای پام

          پام

          پام

روسری ام را پیش می کشد از هفت صبح

در هولِ

          ـ من که سفید نیامده ام آقا!

          ـ می شه یه پیک به تخت خوابِ مون افتخار بدین؟

          ـ امروز چندمه کدوم ماهه

                             که نمی شه جیغ کشید؟

اَه

نفرین به روزی که صلح

بی صدایی شلیک است و

قانون

به نامه یی که پنجِ هشت نوشته ام جوابی نمی دهد.

به که سلام کنم؟

که آینه

          « هوس بستنی کرده ام امشب » را نمی داند

و فردا

          « چرا کفش های کتانی اَت خانه نمانده اند »

                                                مچم را می گیرد

          درست

          وقتی که صدای ترمز کاندوم

                   همه ی عقربه ها را

                             میخ کوب می کند پیش پای خاموشی ام.

من کِی به دنیا آمده ام مادر؟

که می ترسم از

                   مستقیم

                   آزادی

                   سرِ زرتشت!

خورشيد

چراغِ زمين نبود و راه

جز با نگاهِ تو

به روشني نمي رسيد.

کسي در برف نمي رفت و

کودکان ِبي نان

بابا را هَس هَس مي زدند.

تو

چشم هايت را بسته بودي

من

در حوصله ي جهان جا نمي شدم.

خانه ها

تپيده در نامِ نفت و حروفِ کاهي

مي لرزيدند

وَ شعرها؛

در ساعتِ سرکِشي

          سفره مي شدند.

پنجره آبيه رُ وا کن و

بِذا هوا رَگاي اتاقُ پُر کُنه.

مي خوام

خورشيد که مي ياد

چِشات خودِ صبح باشه و

بچه ها دِلاشونُ تو زمين نِشا کُنَن.

پنجره آبيه رُ واکن و

بِذا پروانه ها بيان و بِگَن:

« پسره

       پاک خُل شده. »

ماييم

مسافران ِتقدير و ياد

به راهي

       که عشق مي سوزد و مرگ؛

                             فرمان ِحرکت مي گيرد.

ماييم

رها شده در هراس و قرار

با جان ِبي وزن ِتنهايي بر دوش

تا دوباره باز

تا « تو بگذار، اين بار... »

۱)

کليد را که مي زنم

وزن جهان

بر جانم مي ريزد و مرگ

سيبي بي رنگ

نشانم مي دهد.

2)

بيهوده

بر زمين کوبيديم

ماهستيم 

و مرگ

جز بر آنچه هست

نخواهد ايستاد!

دور که مي شوي

در خودت ايستاده اي

راه کوتاه 

کفش هايت را به همهمه ی ماسه ها مي دهد و 

                                                   گم مي شوی.

پل ها

به حضورت راه نمي دهند

تا خدايي که ثانيه ها را در آستين اش

پنهان کرده است

از آوازت

سر بلند شود.

پس

ملائک از اتومبيل ها پياده شدند

و بوي پيراهني بي جيب

بر سينه ي مناره قد کشيد  

اتفاق

توان ايستادن نداشت

که خدا

در دورترين نقطه جهان

پنهان شده بود.

الف)

کيستي؟

با سه زخم بر پيشاني

ماه را به ياد مي آورم و

ديواري که دستانم بر آن ايستاده بود

ديگر نيست

ب)

دستان کوچکت

در نگاه ماهي و

مردگاني که دستان خود را از ياد برده اند،

آخرين نامت را مگو امروز

آرزوهات را هم

ج)

در قابي قهوه اي

دستانت را به ياد مي آوري که ديريست

در دهان خاک فرسوده اند

آنکه مي شناسدت

لحظه ی زمين را در ماه

ديده است.

حالا

فقط یک صفحه مانده تا بیایی

دو کلمه

یک شعر

و خیابان بلند جمهوری

کفش های کتانی ام را پوشیده ام

من تا همین چای شیرین

دو بوسه ی داغ

که زاده خواهند شد

در نقطه ی آخر همین شعری

که زمان را درد می کشد هنوز

حالا

کا فی ست که بیایی.

نمی خواهم

ماه را دکمه ی پیراهنم کنی

از پر جبرئیل

بالش رویاهام را به خواب بری

بگذار از همان بوسه ای که مرده ام

به خانه بازگردم

حالا اگر کفشهام آنسوی آزادی

گم شده باشد هم

برهنه پا این خیابان را می شود دوید

نه!

نمی خواهم ماه را دکمه ی پیراهنم کنی.

حقيقت آيا خون توست

يا نگاهي

که بر رقص روحي بي سرگذشت

وامانده است؟

چشم نمي توان بست

کلماتي که از عرض اين خيابان بگذرند

در صداي جهان نيست

و تنهايي

همين تکه ناني ست

که دريچه اتومبيلي را تا جوي

پريده است!

«حضرت شعر» سال ها پیش به دنیای من آمده و امشب نامش را به من گفته است. آن روزهایی که نفس شاملوی شاعر بود تا دل مان را گرم کند و ما بی آن که لهجه ی « باشو غریبه کوچک » بیضایی را بدانیم رنج هایش را درد می کشیدیم. همان روزهایی که هنوز عینک دودی پسرک « رنگ خدا » بر پرده ی سینماهای تهران و شهرستان ها چشم کسی را خیره نکرده بود و ورق های چاپ نشده ی « بار هستی » کوندرا بر جان مان سنگینی می کرد. همان روزهایی که هنوز شاعر بودم.    

--------------------------------------------------------------------------------------

نامت از نگاه عقاب مي گذرد

از چشم گوزني که رهائي ش

آزادي آدمي است.

حضور خرسندي است نام تو

پروانه اي پریده از پيله تنگ

دريايي است

که ماهیان را به خاک نمي خواند

نام تو

صدای زمين است

وقتي آواز جبرييل

کعبه را شاداب مي کند و

خيبر از حضور خورشيد

زانو مي زند

نام تو

حضور خداست

گر چه ديوار کوفه هنوز

اين جاست!

در این شعر چند واژه بلوچی آمده است که پیش از خواندن شعر بهتر است آنها را مرور کنیم

1)     براسان: برادران

2)     سُروز: قیچک

3)     لیکو: نوعی آواز بلوچی

4)     جَکیگوَر: روستایی در جنوب بلوچستان

5)     مودَگ: نوعی مرثیه بلوچی

6)     تَمین: روستایی در مرکز بلوچستان

7)     بُتُک: بت کوچک، عروسک

8)     دَمِّن: روستا و رودخانه ای در مرکز بلوچستان

9)     جیهند: سردار بلوچ که در اواخر دوره قاجار با انگلیسی ها به مقابله برخاست

10) گِدام: سیاه چادر

-------------------------------------------------------------------------

مشتي ماسه

مشتي خون

ماه نيم سوز

بر دروازه آويخت

و مردان

از دل دريده ی دریا

سبزه ی نگاهش را در آغوش کشيدند

سایه ی پيراهني بی تن

در کوچه باد می خورد

و گيسوان خلوت

تکيده بر انگشتان زمين

فرياد مي کشند

از صخره مي ريزد آرام

و آهوي تشنه از ردّ عريان عبورش

زاده مي شود.

"دوستت دارم!

(صدا بر کوه مي رقصد)

دوستت دارم!"

پيش مي تازد ادامه ی پوستش

از پنجه ی لوليان

و در رگه هاي چروکيده ی آب

نخل هاي سرکش مادر

سرود مي خوانند

شبي خيس

لبان آشفته اش را در آغوش مي کشد

بوسه

بوسه!

لحظه ی اندک عشق

در فراموشي هستي؛

مي گريزد اينک

استخواني ترکيده در نوازش آتش

آکنده ی نيلوفر و سنگ

تا سرزمين تنگ

سرزمين دور!

پدر

  خفته در اشتهاي تلخ آب

مادر

زمردي کهن

فشرده در پوسته ی نمک

و اساطير خورشيد

رها شده در بوي تند کاج

"براسان¹!

براسان!

براسان!

کشته هاي اينهمه قرن

در تنهايي دستان خويش!

آرميده در بادهاي مذاب فصل!

پيچيده در غروب خلوت!

خيابان

در عبور رگ هاتان

سروز² مي زند

و نگاهتان

پاشيده بر فراز سنگ و نور

بايستيد و زاده شويد!"

ليکوي³ بی تاب

در بطن زمان مي تازد

لبريز گلوله و سيب

و کوچ دوباره ی باران

دختران شوق را خاک مي کند در معابد متروک

آفتاب بر شانه اش مي بارد

و در جنوب بريان دشت

ثانيه ها

در برابرش سکوت مي کنند،

ثانيه هاي زخمي

ثانيه هاي تشنه

فرورفته در تازيانه و انفجار

افتاده بر دندان فشرده ی تاريخ

مي آيد!

جَکيگوَر⁴ پیر

در پاره هاي نارنجي باستان

بادها

مارها

گورها

هوهوي عطش

در شانه هاي تکيده ی لنگري مبهوت

اسکلتي

فرومانده در دقايق قرن پيش

کليدي

خشکيده در عرق ريزان غروب

و زبانه هاي آينه اي

در پندار روح

ابرها

آخرين ياقوت بجا مانده را

به کام کشيده اند

و سنگرهاي تهي مانده

در پرهاي سپيد و خون

يادگار دستان نخستين را مي بلعند

صخره استوار

سکوت درنده

نفس هاي فشرده ی خورشيد

شراب لخت

ماهيان سخت

جلبک هاي پيچيده بر ماه

کفن هاي بی دریغ

عروس باد

مودَگ⁵ لرزان در گلوي بريده ی آب

لبخند آتش

نيايش عبور

گام هاي دويده تا تَمين⁶ سبز

انارها مي طپند

در لايه هاي ستاره و شبنم

خدايي پنهان

چشمان خجسته اش را

به ماه مي بخشد

دو سيب نوزاد

پرتاب مي شوند تا گلوي آسمان

کودکي برهنه در آغوش بُتُّک⁷ نانش

به خواب مي رود

و ناخدايي بی سر

دستان بريده اش را

به خاک مي سپارد

شب

شب

شب،

صداي او کجاست

در اين بيقراري شب؟

دَمِّن⁸ جاري

و پاره هاي جيهند⁹ شهيد

درگِدام¹⁰ خلوت عشق

زمين هر سوي ميهن هاش ممنوع

و اينسو رقص ريحان هاش ممنوع

هبوط چشم هاي خيس گندم

که کودک، نان و دندان هاش ممنوع

سه تاري پس، دلي با ماه، وحشي

هراس آمد و زندان هاش، ممنوع!

زن آنک بوسه هاي ترد يا مرگ

زن و گرماي پستان هاش ممنوع

خيابان خطّ ترديد عبور است

عبور عشق عريان هاش ممنوع

گلو پر خون صداي قرن، گفتند:

خدا هم سهم انسانهاش ممنوع

دلتنگ تو که نيستم

تو که هستي

هم رقص زمین

هم شبِ صد پيکِ شراب خنده ی من

دلتنگ تو که نيستم

دلک بيقرار

دلک بي يار

تو که هستي

هم پيکِ شراب گريه ي من

هم لبِ شبي که مستي بوي دوستي مي دهد امشب

دلتنگ تو نيستم

نه بر اين گل قالي

نه در اين عطر سيب

نه د ر اين بي نامي خدا

دلتنگ تو نيستم که

دلک تنها..

تنها

من مانده ام و

اين زخم ها

 من اند

که تو را معني مي کنند

اين سوي چراغ قرمز

اين سوي کليد شکسته

اين سوي نفس

من نگريسته ام

نه

گريسته ام

دمي که خدا آخرين نفسش را از زمين با زگرفت و  

بوسه از لبم پريد

دمي که کفش ها پاي ديروز را نيافتند و

مردان جهان

موي عروسکت را مي کندند

دمي که نان

دهان مردم را بسته بود

من گريسته ام

تنها

بر زانويي که هزار شهيد بر آن گريسته بودند

پيش از آن که نخستين گلوله از خشاب پريده باشد.

من مانده ام

تنها

تا خدا خود را باز يابد.

مي نگرم و

 آوار قرن ها

 زانوی طاقتم را تا مي کند

 من از گناه عاشقي آمده ام

 و بامدادي که نان کودکي ام

 را در جيب داشته ام

 خاطرم نيست

 دستي سنگين

 سنگ بر شانه ی پدرم گذاشت

 و مادرم پيش از آنکه چشم باز كند

 هزار چشمه خون گريسته بود

 شب بود آن شب که لبخندم را در کوچه گم کردم و

 خدا را به خاک کشيدم تا بيابدش

 شب بود آن شب

 که تاريکي

 از موهاش گذشت و

 من اين سوي زمين

 به دنبالش در خويش دويدم

 شب بود امشب

 که نبود و من

 چشم هام را بر زانو نهادم و

 در گور کشورم

 دفن شدم

1.

در باله هاي ماهي بي سرگذشت

خود را نوشته ام

تو کجايي که نيستي

نبوده اي

و نمي خواهي لبم را به بوسه ای بگزي

اين موجها

سر به پاي که مي گذارند آخر

که ؟

2.

کسي که تو نيستي کيست؟

باد نشسته بر پيراهنت

دريا از ياد خدا مي گذرد

تا خون کودکي ام

بر دامنت ننشيند

کسي که تو نيستي

کيست؟

3.

در زمين خاک مي دود

در رگ هاي من تو

 با تو ماجرايي ست

بي خاموشي و بي ياد

تا پشت نگاه مرگ حتي

اينک

زنده ام

بي فراموشي و بي ياد

ايستاده با سربلندي هزار درد

در خويش و تنم

دهان

    آه

دل

   زميني که استخوان مردانش را به ابليس نبخشيده است

کودکي ام تا راه

همين بود

همين.

باد مي وزد

و صداي آژير آمبولانس ها

خواب عروسک  را پريشان مي کند

ما

در خياباني که مي رويم

هراس چرخ هاي فلزي را

در عبور از خطوط سفيد از ياد نمي بريم

و چشمان سنگين پاسباني که چراغ هاي قرمز را

برابر عبور بوسه هامان افروخته است

نفس هامان را بي رنگ مي کند

زندگي طعم گس ناشناسي دارد

که در جويي بازمانده از خيال جادو گران  قرن پيش

سکه اي  سرشکسته را مي جويد

و خاک

رويايي فراموش شده در عرق سرد بازمانده بر پيراهن  از کابوسي ست

که ثانيه اي پيش

خواب آدمي را آشفت

با اين همه هستيم و هستي

تا حوله اي بر پيشاني عشق بگذاري و

تب آوارگي مان را خاموش کنی

مي تابي

مي تابي

مي تابي

به سمت رطوبت ساده ی بودن

و ابديت لحظه هايي که آوازها

در خيال کودکان قدم مي زنند

هستيم و هستي

تا دوستت بداريم

بي فراموشي و بي ياد

وسط همهمه ی جهاني که تنها صداي تو

پيدامان مي کند

و نگاه توست

که راه را به سويي مي برد

که رو به آغوش خداست

هستي و دوستت مي داريم

درست همين جا

که زانو برابر چرخ هاي فلزي ترديد مي کند

و پاسباني پير بوسه هامان را دستبد مي زند

اينجا

همين جا دوستت مي داريم

تو را که بودنت

اضطراب خوابها مان را به رويايي از انار و باران

بدل کرده است

تا باد باشد و دستهامان را در خويش برقصاند

اينجا

همين جا

دوستت مي داريم

به خاکم مسپار

نبين چگونه چگونه

در خويش مرده ام تنها

تو

آنسوي حقيقتي که بود

ايستاده بودي

چشمهات روياي هزار ساله ی آدمي را لبخند مي زد

و زندگي

لحظه اي بود که انگشتانت هوا را به خويش دعوت مي کرد

ماسه ها ماسه ها ماسه ها

من اين حيات مدام را به زمين نياورده ام

تا نگاهم آنسوي باد را درنيابد

تو در خويش اگر مي ماندي

راه اين نبود که خدائيش در ميان نيست

خاک لبانم را مي بوسد و

در آن بيگاهِ سپس در تن کاجي که سنگباران کودکان را

زخم بر مي دارد

استخوان شکسته ی خويش را باز مي يابم

تو

آنسوي حقيقتي که مي گريد

نيستي

و چراغ روياها تاريکي را مي سوزد.

آن روزهاي نه چندان دور در زادگاه من ـ زاهدان ـ آب، معناي مايه ي حيات بودنش را دم به دم به ما مي فهماند و هر دم نيز به كودكاني كه با فروش آب شيرين قوت شبانه ي خانواده اي را به خانه مي بردند. زادگاه من نمكي نداشت تا نان مانده را از سفره ها بازستاند ولي آب شور و شيرين متاعي بود كه ارزان به دست نمي آمد. شورش گور مي شست و شيرينش بر سفره مي نشست. باور كنيد عجيب نيست اگر آب شيرين چون محبوبه اي در دل شعرم نشسته است.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آبِ شيرين!

ديرين در آهِ بي تكرار!
ماهِ آوار شده در چشمِ روبرو!

چرخ گاري كودكي كه در صبح مي رود!

آبِ شيرين

بختِ شيرهاي شانه به شانة شهر

در انبوهِ چادرها و سرپاييِ خيس

و اضطرابِ كودكي كه بر تنِ گالُنِ دريده

                 مي گريد

آبِ شيرين؛

انبساطِ رگانِ عروسكِ روزگار

تار تار شده در پيراهنِ كودكِ زمين

لاي لايِ اسكناسِ آبيِ دو صد ريالي

                                       در جيب

اينجا

          شير را كه باز مي كنيم

                             آبِ شيرين!

آهِ تمامِ تشنگان بر دست هامان مي ريزد

          آبِ شيرين!

          يارِ شيرين!

                   شهزادِ گم مانده در پس كوچة بي حرفِ شهر!

در نگاهت گم مي شوم

در دلم مي يابمت

تو را كه نسرو ده اند هنوز

تو را نسروده اند

تو را ديده ام

با لبخندي

که چهره دخترکي خياباني را به خدا مي بخشد

با بغضي

كه سكوت را در گلويم حلق آويز مي كند

تو را نسروده اند

تو را شنيده ام

در شتاب مردي به سوي بي صدا ترين مرگ ها

در بي تابي پروانه اي بر بي دريغ ترين آتش ها

و در همين ثانيه اي که برف

بي صداترين بارشش را آغاز کرده است

مثل نبض جنيني که از آنسوي بيداري

به زمين مي آيد

در گوشم مي پيچي و با تو

زنده ام هنوز

درست

وسطِ همين جهان

هوايِ زمين را ورق مي زدي

كه چشمِ زني از پاشنة خدا بيرون زد.

ما

همه بوديم و

كسي خاك را از شيطان نمي ربود

كه روزنامه ها دوباره شكلِ پوستت را به ميدان آوردند

كه دوباره روحت از بيقراريِ كليدها عرق كرد

كه دوباره باران

بر شانة پيراهنت باريد؛

تو امّا

نه صدا بودي نه هيچ

نه فنجاني در انتظارِ لبانت مي سوخت

فقط

تراشه هاي مدادي

در خيالِ ارديبهشت

به خواب رفته بودند.

لحظه ها با من اند

با زيبايي هشيارت

دمي که با مني

زمان نمي ايستد تا بمانم و گونه درخشانت را تکثير کنم در ابديتي که مي گويند

و دقايقي که از برابر هستي مي گذرد

خاطره ي کوتاه تو را در پريشاني موي حوا نقش مي زند

دشت در دشت

بهار عشقي بي تابي

که ماندن را بر نمي تابي

نگاهت روياي دمي است که مي توان بود

نمي ماني تا بوسه اي رنگ گيرد از بودنت

و انتظاري که به سر نرسيده هنوز

اميد ديداري دوباره را در خويش دارد

چشم گشودم و بودي

تا پلک رقصاندم

تنهايي را گريستم از نبودنت

کوتاه بودي و بودي

تا لحظه ها

تقدير عشق را باور کنند.

خورشيد

شانه را مي سوزاند و

كبريتي كه مي زدم

خدا را نمي شناخت

روحي بي سرنوشت

دوچرخه ها را به سويي مي بُرد

كه پل ها ديشب از آن گذشته بودند

تا حضور آنكه

نام خويش را يافته بود

دامن زمين را نگيرد.

من

انگشتان سوخته ام را بلعيدم

و كلمات

راهي به شعر نيافتند.

روسَريِ آبي اَت اينجاست

تو نيستي!

ذوقِ ليواني كه لبانِ تو را مي شناسد

   هست؛

نيستي تو!

خشمِ عشقت و

بسترِ هواي دلت در خواب

با من اَند

تو نيستي!

من و شب

عجيب تنهاييم امشب.

جمعه

پرده را كنار مي زني

دماوند نيست.

زني در آستانِ ابديّت

اشك مي شود

ساية بمب افكني

در چشمانِ صورتيِ عروسكت

     كابوس.

دستانِ پدر در آفتاب رها مي شوند

آه مي كشند

مي پرسي: « پرتقال شيرين است؟ »

كارگران چروكَش را به حاشية عصر تُف كرده است

كارخانه

سوت مي زند

خاطرة دستانش را پنهان مي كند

در جيب

پنهان مي شود پدر

مي گويد: «‌ ساعت از شش گذشته است دختر

      جمعه

پرتقال نيست! »

پرده را کنار نمي زني

آيه هاي بيدار نگاهت

با زمين نمي خوانند

نمي گويي

نه مي گويي

من

ايستاده ام

در دل ترديد جهان

و دوستت مي دارم

چرا؟

من

راهي به سايه ها اگر داشتم

اين خيابان اينگونه به تاولم نمي رساند

در خويش ايستاده ام و

کبريتي که مي زنم

راه روح را روشن نمي کند

من

فواره هاي زخمي ام

که آن روز پشت کلمات کودکي ام پنهان شده بود

اكنون

بر پيراهن گلدار آنکه دوستم نمي دارد

خون خود را تازه مي کند

من

هستم

و اين هماني نيست

که خواستم

نمي بيني ام

در کنج آوارگي روح

سر برزانوي سيبي دندان زده گذاشته ام و

باراني که مي بارد

جايي دورتر از گريه هام را

تر نمي کند

ديوارها

تنها خيالي اند

که با من اينسوي بودن را دست مي کشند

و صدايي که مي شنوم

هيچ واژه اي را باز نمي گويد

آه پيامبراني که خدا را تا آنسوي تنفس آدمي بازگردانديد

اينجا

َنفريني بر شانه ي پيراهنم مي درخشد

که بوي دهان شيطان را در خويش دارد

و آنان که مي گذرند

دستانشان دشنه اي ست

نشسته درکتف روح

سپس منم

روبروي نيلوفري در ثانيه ي صفر

در ششمين روز از پايانِ سي اُمين يخي

كه مهلتم را

به پرستويي نبخشيده است.

سپس منم

برابرِ ثانيه اي در يخِ نخست

كه دل مي گشايم و

آوار مي شود جهان در خونم

تا نخستين هديه ي ميلاد

يكي سيلي باشد

از اندوهِ آن كه دختري

رنج بازيِ زمين را به دويدن نيامده است.

بي شير پسري منم

نه خيره در چشم گوساله اي كه خاك مي بلعيد

نه اندوهناكِ پستانِ خشكِ مادري

از بارانِ اضطراب

نه نارنين؛

در آغوش پدري كه بوي نفت به خانه مي آورد

بي شير آمدم

ايستاده بر پوست و استخوان خويش

بي يادِ لحظه هاي كودكي در پيِ توپ

كه پروانه اي را يك بار بر كيك تولدي ديده است و

نُه شمع آبي اَش را نفسهاي پسري بي رنگ

دود كرده بود.

سپس منم

دل شوره ي خيابانِ پنجاه و هفت

پيش از آغاز لِيره، آغُلي، شُن شُن

زيرِ وزنِ سربيِ كلماتي كه نمي دانم

و تصويرِ خيالي نشسته در ماه

فاتحِ همه ي ديوارهاي زمين

با شاخه اي گل محمّدي در جيب

و دسته دسته لاله هايي

كه خاك را معني مي كنند

شلْيك مي شوم از ابتداي كودكيِ خود

 به دهانِ لبخندي كه نديده ام

تا هيچ صدايي عشق نباشد

هيچ نگاهي دوستت دارم

من از كوچه هاي كدام عكس بايد بگذرم؟

تا آرامشِ انسان از زخم بگذرد

كدام كلمه؟

تا نرم نرمِ باراني

رؤيايي آفتاب زده را

بر شانه ي نخلي به خواب برد

خداي من كجاست؟

تا ميان آجرهاي خانه پناهش دهم

كنارِ دندان هاي شيري ام

كه تَك تَك تَك

از من جدا مي شوند و در گورِ ديواري شان

پيچيده در كفني پنبه

از ياد مي روند

شلّيك مي شوم

به ابتداي شكلِ مرد

دردآه

فراموشي

ناياد

سپس نه منم

من است اين

پريده از خوابي از چشمِ ببر

با بهت بغضي برابرِ سنگ باد

ـ آقا!

نيلوفري كه من از پيشاني پدربزرگ بوسيده ام

در همهمه ي اينهمه آرواره نمي يابم

ـ ايست!

پيراهن بنفش ايست!

بي بوي تقدّسِ هابيل

ايست!

من از نيل گذشته است امّا

وَ سوارِ وزن صليبي هم نبوده است

كه لانه ي مورچگان جُلجُتّا را تاريك كرد

من آيه هاي نقاشي بود

پاشنه در نگاه مار كرده

آن سوي تار عنكبوت

خشك مانده ساقه ي گندمي

در ظهر نينوا

جامانده ي گلوي كوسه اي

در كارونِ دي ماه

من بود

هم گذرِ كلاغ پَر از گَزانِ اَمقَر

هم ذوب شده در تابوتِ فلزيِ پسري

نديده پلكان حزب

من موي دختري بوده است

هم در آينه

هم پريشان عشق از حياتِ هزار اسكلتي

كه به گورِ دوباره بازمي گشتند

من امّا در پي نيلوفري اَم آقا كه منم

بوسيده از پيشانيِ پدربزرگ

سپس من است

تَهي

    تَك

      تاريك

اضطرابِ كلمه اي ساكت در روح

وامانده برابرِ پوستِ طفلي

با دوسطلِ آبِ ده ريالي اَش در برف

تا ثانيه هاي ده سال باز

دست در دستِ شهيدي منتشر

در خشم بوسه ي زمين.

الهي!

الهه اي!

الله من كجاست؟

چند قنوت مانده تا تَهِ رنج

در اين شش گير بازيِ برزخ؟

كه تو مي آيي رضا

و تو مي آيي شعر

و عقربه مي لرزد در ثانيه ي صفر

مي جوشم از رؤياي سيبي كه براي دستهامان چيده مي شود

و دلم را در صد پيكِ شراب

مي گريم تا واقعه ي مريم

در زمستانِ رژه ي بزرگ

( مژه هاش دلِ آهو را آسوده مي كرد

  لبهاش

      شوق جبرئيل بود

به ادراك خاك

  و روسريِ آبيش

فرمانِ ماندنِ زمان )

آه!

رؤياهاي دختري كه در كابوسِ هزار و يك شبِ من

از خواب پريديد!

سپس منم

در جهاني تنگ تر از هر روز

با دو دستي كه از رقصِ گندمي حتّا نمي روند از خويش  

وانهاده برابرِ سايه ي مريم

برابرِ چشم خنده بوسه نمازِ علي

كه مي گويي آداخ و

روشن مي شود خانه از خورشيد ناخنت

مي گويي گوشاق

قاشق اندكت لبريز مي شود از پولك آسمان

و مي گويي نَنار

اناري ست روحم

كوبيده بر استخوان كركس

تا بگذري از اتش و

اهورا چشمي اَت بتابد

برابر شيشه هاي اينهمه قرن

لِي

  لِي

    لِي مي زني و

    بو مي كشي فضا را

مي بيني از زبان خود آويخته ام

كه خونم از جنس دلار نبوده و

انسان را

در چار سوقِ بي كعبه

تنها نخواسته ام

با خانه آمده ام باز

با بويِ انجمادِ ماهياني

كه رقصِ باله شان تاب مي خورد در هنوزِ اقيانوس

سپس منم

به شكلِ دستانِ خويش

ايستاده بر اضطرابِ جهان

ميانِ پارسِ هزار سگان و

  لَه لَهِ ناني

كه بندگيِ زانوم را نشانه رفته است

در خياباني

كه دخترانش اندوهِ ماه را به خوابگاهِ بي عروسِ عصر مي برند

و خياباني

پُر شده از عكس هاي كفشِ تك شماره ي جمهوري

و خياباني

جيغ شده از شعرهايي كه سروده نمي شوند هرگز

سپس منم

برابرِ نيلوفري در ثانيه ي صفر

با نيمه ي مانده ي مهلتي در دست

و دو ابراهيم آنسوتر

پرستويي در رؤياي زيتون

لانه بسته است.

اشارات:

1)      ليره، آغلي و شن شن نام سه بازي از انواع بازي هايي ست كه با تيله انجام مي شود.

2)      آداخ، گوشاق و ننار كلماتي در بيان كودكانه ي پسرم هستند كه در شعر، كلمه پس از هر يك بيان غير كودكانه ي آن را نشان مي دهد.